AUXE DA ESTREMA DIREITA

A proliferación da ultradereita ven estendéndose coma unha mancha de aceite por territorios ben diferentes.

 

O DEREITO A DECIDIR

O povo escocés dixo non. A consulta celebrouse con normalidade.
O líder nacionalista,Alex Salmond,presentou a demisión.

 

  Esta sucesión de acontecementos,impensabeis en España demostran que consultar á cidadanía é a solución sempre.

 En Cataluña non será tan doado o camiño,non será tan normal. A Generalitat presenta unha lei de consultas que o Goberno central recurre,máis ben bloquea á espera de que un tribunal político coma o Constitucional decida sobre a cuestión.

 

De todas as comparacións que teño escoitado penso que acerta a do divórcio:ninguén pode ser obrigado a permanecer casado pola forza,se lle negamos o divorcio a quen sexa, será cuestión de tempo que o consiga. Se os cataláns teñen claro que a independencia de España é o seu camiño rematarán sendo independentes. Facerlle-lo camiño máis complicado pode ser coma botarlle gasolina ao lume. Pode estimular no canto de disuadir.

A forza dunha ilusión non pode ser detida con tecnicismos legais. Non pode ser neutralizada por políticos en función de burócratas.

A independencia dos cataláns non pode depender da opinión dos murcianos ou os andaluces. Os pobos teñen dereito a decidir o seu futuro.

Os argumentos atemorizadores de que a UE non acollería a un Estado Catalán tampouco parecen funcionar como disuasorio.

Tamén se lles acusa aos nacionalistas de dividir á poboación. Coma se un resultado 50/50 fose culpa deles. Coma se uns comicios sen maiorías fosen culpa de algunha das posicións políticas. ¿Non será, máis ben, que os nosos políticos non teñen nin idea de como xestionar tal situación?

O tan traído e levado "choque de trenes" pode resultar "o tiro pola culata" para as posicións unionistas ou centralistas:poñer a resolución dun conflicto político nas mans das forzas do orde,con posible suspensión da autonomía ou situacións similares non pode senon muscular un sentimento nacionalista que, por mor do pragmatismo rampante, podería quedar máis ben desdibuxado.

 

 

A independencia chegará ou non. O dereito a decidir o futuro é irrenunciábel.



A ALTERNATIVA

A desfeita que está a levarse a cabo co Estado de Dereito nos últimos dous anos non ten precedente.
As regras do bipartidismo máis estricto dictan que o partido chamado a gobernar despois do PP é,"indubidablemente" o PSOE.
Os cidadáns,resignados ata o de agora,poñen en duda tal posibilidade o que se reflicte nas enquisas.
Claro que pode que a crise faga variar o rumbo electoral.Pode que partidos menos votados acaden resultados más favorecedores incluso coa corrente da Ley D'Hont na contra.

 

Pero a reflexión,máis que cal é o cambio no electorado,debería ser cal é o cambio na alternativa que se ofrece.
Porque a alternativa que coñecemos coma "alternancia" non ten sustanciado propostas de calado para resultar creíbel como tal.
A demolición é de tal alcance que a reconstrucción,e máis nestes momentos,antóxase pouco menos que utópica.
Refacer un sistema de protección social e de benestar para os próximos 25 anos require algo máis ca estar en contra dos recurtes,falar mal do goberno ou dicir que "se estivese eu non o faría".
O camiño terá que ser outro.As ideas deberán pasar a primeiro plano para ser contrastadas. Non abonda con opoñerse á situación actual. 

A clave non será qué compre acadar senon o plan creíbel para financiar a consecución dese cambio.
A folla de ruta para,entre outras cousas:

1.-acadar unha sanidade e unha educación públicas e de calidade
2.-unha economía sostíbel que permita o reparto da riqueza en base a criterios ampliamente consensuados.
3.-impedir que as estruturas do Estado sexan usurpadas por maleantes que,a cabalo da corrupción,rematan decidindo qué servizos temos ou non temos que ter.

Nese plan debe figurar o que pretende acadarse e con qué medios,por qué vías se pretende chegar ao obxectivo.
A calqueira se lle ocurrirían moitos xeitos de xenerar economías que son potencialmente capaces de producir emprego sostíbel. Por exemplo as economías verdes que aparecen denostadas ou simplesmente ignoradas en base aos criterios que os lobbys tratan de inculcarnos.
A crise serviu para desenmascarar as verdadeiras intencións tanto de burbullas coma de cracks financieiros.
Só queda que,dela saia tamén o xérmolo dun novo tempo no que,sen dúbida,a sociedade terá que ter un papel moito máis activo. A sociedade será o axente fundamental para desmantelar o vello sistema e conquerir un novo máis xusto e sostíbel.

SON BRASILEGO

No Setembro de 2006 Sérgio Tannus, recén chegado a Compostela actuóu no Teatro Principal. Ficou encantado con Galicia e aquí foi acollido coma un máis.Foi a primeira pedra dunha ponte entre Brasil e Galicia que xa se extendeu a África.
Ademáis,con base en Santiago espallou o seu arte como multiinstrumentista e cantautor por distintas cidades de Europa.

 

Nestes seis anos,Tannus colaborou en multitude de proxectos que culminan nun traballo propio:
"Son Brasilego".
Un traballo no que as colaboracións son tan especiais como bonitos os temas.
O Sérgio Tannus Trío,ben coñecido na noite compostelana é a base musical deste traballo.Un trío de amigos no que o acompañan Serginho Sales e Paulo Silva.
O disco engancha. É variado,ameno,inspirado,soberbio.
Destacan con rotundidade todos os colaboradores, pero atreveríame a dicir que compuxo de xeito soberbio para as mulleres.
Non podo deixar de escoitar "Eu tô Alegre" coa contaxiosa vitalidade de Luanda Cozetti.

Tampouco me resisto á sensibilidade de Aline Frazao en "Quem  disse?" que me deixou abraiado...

A presenza potente,central,elegante de Uxía en "Choro Alegre"....
Ademáis escrebeu un texto para o libreto do CD que deixa patente que Uxía coñece a Sérgio,pode que mellor que ninguén.
Sempre penso que Uxía é a correa de transmisión máis importante para poñer en valor todo este Patrimonio Cultural. Sempre integradora,investigadora,emprendedora,creativa,amiga... Uxía e moito máis que unha artista. Uxía é un referente.
A nosa cultura é algo moito máis amplo do que nos creíamos.Agora empezamos a saber que moito do que somos,do que fomos e seremos, mora máis aló do Atlántico.E moitos sabémolo por ela.

Aquel Setembro de 2006 foi un episodio ben importante que deu lugar a un tema,o 4º,cantado con gusto por Xabier Díaz.

O concerto foi unha descarga de mil voltios pola súa emotividade. Foi un concerto pero foi tamén un acto de irmanamento entre povos que comparten un tronco lingüistico,o galego portugués.
O Sérgio é sensíbel,vital,creativo;valores todos que sobrevoaron o Principal na noite do martes pasado.

Aquel Setembro "que cruzou distancias" chegou a este Decembro de "paz e harmonía" que agoira un percorrido artístico, o do noso brasilego querido,que non podemos nen queremos perder.

"DESPOIS DE TÍ A CHUVIA" EN RIÓS

O pasado sábado 3 de Novembro "Despois de tí a Chuvia" chegou a Riós.
Este recital concerto baséase no libro disco do mesmo nome. Un traballo gravado nos estudos da CRTVG no que Emilio Rúa puxo música aos poemas de Xosé Carlos Caneiro.

"Despois de tí a Chuvia" é un poemario de amor co que o autor dí que "só pretendo mover o silencio". Asegura que Emilio entendeu o propósito.

Xuntos amosan este traballo verdadeiramente interesante xirando por distintos lugares da nosa xeografía.Malia os difíciles tempos que vivimos eles van abrindo un camiño para dar a coñecer a música e a letra de Despois de tí a Chuvia a todos aqueles que gostan do traballo que nace no sentimento.

 

A especial sonoridade que as guitarras e mandolinas de José Gayoso lle proporcionan ao traballo enriquece un,xa de por sí,meritorio traballo.

 

Música e letra xuntas e separadas chegaron a Riós da man dun cantautor das Vendas da Barreira e dun poeta verinense.

 

 

SÓ QUEDA O TEU FANTASMA.-

 

 

 

 

 

 

 

 

CHARLA SOBRE CREACIÓN DE EMPREGO RURAL

O pasado sábado 2 de Novembro o Concello promoveu unha charla orientada á creación de autoemprego aproveitando os recursos do monte.
O desenrolo da charla apuntaba ás posibilidades que o monte pode proporcionar para desenvolver cooperativas que exploten os distintos recursos existentes.
A biomasa,as oliveiras ou os servizos de desbroce,asesoramento,etc foron algunhas das propostas que se apuntaron.

Mágoa que todas estas propostas apareceron inconexas e con pouca preparación.Non estaba previsto desenrolar tema ningún e todo apuntaba a que se trataba de "cubrir o expediente".
Agardemos que se corrixan estas cousas porque a sensación é que,entre os asistentes había interés por recibir propostas ben orientadas.

XORNADAS MICOLÓXICAS II PARTE:RUSSULAS,BOLETUS ERYTHROPUS E GYMNOPILUS SPECTABILIS

Rússula.-
A Rússula adoita ter láminas crema ou brancas e o sabor agradable en crú danos idea do seu valor gastronómico.Pero ollo,esto só vale para a Russula.A Amanita Phalloides tamén ten un agradable sabor en cru,pero é unha especie mortal.

Boletus erythropus.
Aporta unha tonalidade amarela ao cociñalo,característica apreciada en gastronomía.
Pe poroso bermello sen malla e sombreiro oscuro.
Non coller Boletus de pes bermellos e sombreiros rosados ou brancos.

Gymnopilus Spectabilis
Esporada ferruxinosa e restos dun velo parcial(anel). Con estas características podería tratarse dun Cortinarius.Mais ao terse recollido en madeira falamos claramente dun Gymnopilus. A variedade Spectabilis chega a ser moi grande.
En Xapón tamén se coñece como o fungo da risa,malia que,a lo menos nas variedades europeas,non ten efectos alucinóxenos considerabeis.

XORNADAS MICOLÓXICAS NA MEZQUITA(OURENSE)

 O pasado sábado 27 de Outubro celebrouse en A Mezquita unha nova edición das Xornadas Micolóxicas organizado pola Asociación Os Tres Reinos.
 O investigador Xulián Alonso Díaz,valdeorrés afincado en Lugo, amosou algúns dos segredos do apaixoante mundo da micoloxía.

A convocatoria foi diante da praza do concello onde os asistentes foron achegándose coas súas cestas dispostos a disfrutar dunha agradable saída ao campo.

 A eso das 10:30 partíu a comitiva coma estaba previsto,da praza do Concello.

Nunca pensei que houbera tantas setas ata que me puxen á tarefa.A cada paso aparecen,comestibeis ou non, variados exemplares.

 É importante,resaltou o experto,atender ben as características que nos permiten clasificar por xénero e por especie. Láminas,cor da esporada,pé fibroso ou granuloso,cor do sombreiro... Son detalles que nos aportan valiosísima información para acertar na elección.

Entramos en materia:

LACARIA AMATISTA,PLEUROTUS DRINUS,COPRINUS E PANAEOLUS SPHINCTRINUS

  A cor das setas non ten porque definir a súa toxicidade.Julián amósanos un exemplar que podemos incluir na recollida:Lacaria Amatista.
O Pleurotus Drinus que atopamos ten menos valor que o Ostreatus. As súas características: o pé excéntrico,láminas decurrentes e esporada branca.
O Coprinus que podemos ver non ten interés comestible. Sufre un proceso de licuación en negro.
O Panaeolus sphinctrinus produce toxicidade i efectos alucinóxenos provocados polas psilocibinas.

ESPAÑOLIZANDO CATALUÑA

O ministro J.I.Wert quere españolizar Cataluña. Eso é o que se está a dicir con escándalo en moitos foros.
Eu penso que é ao contrario: o que o ministro fixo,non inocentemente, foi muscular un nacionalismo que agora mesmo xa comeza a estar ben musculado,coma en tempos de Aznar.
Se quixera de verdade españolizar,imbuir aos catalans das bondades da cultura española,o camiño escollido nunca sería esa soflama(un comentario favorable as verbas do ministro que escoitei nunha radio dixo:"foi unha verdade envolta en papel de lixa").
O sociólogo Wert trataría de convencer,non de vencer.Seducir.

No momento en que estamos a punto de asinar un compromiso de pago para as próximas xeracións,chámese rescate ou como raio queiran, o experto en comunicación do goberno, foi quen de desviar o foco cara unha cuestión, a identitaria, que non había de quedar indiferente.
E así foi. O asunto catalán pasou a ocupar os primeiros titulares i eso permitirá ir tomando medidas económicas sen tanto balbordo.
Nas respostas que teñan que dar nos controis parlamentarios,os recurtes en Sanidade i Educación,van compartir tempos co tema identitario.
Os recurtes unen aos nacionalistas e aos non nacionalistas. Compre fender ese bloque opositor a unhas medidas que,según nos queren facer crer non teñen alternativa.
Polo de agora féndese en dous:
os nacionalistas e os non nacionalistas.
O nacionalismo catalán sairá reforzado pero ese é o prezo a pagar por un partido centralista coma o PP.
Hai outras prioridades:que os especuladores en débeda pública cobren o que se lles adebeda.
Débeda que se debe a outros especuladores que son as entidades financieiras que sabían que o estado pagaría as falcatruadas que xeneraron balances catastróficos por unha banda e primas millonarias por outra.
Para que o pobo asuma o pago relixiosamente a comunicación antóxase coma a ferramenta clave. Primeiro laminemos os medios non afíns.
Despois desviemos a atención cara outros asuntos.
Os culpables,cara a opinión pública,non serán os especuladores.Serán os separatistas que tiran para arriba da prima de risco.
Se cadra funciónalles.

A EDUCACIÓN COMA FACTOR CORRECTOR

Nestes días en que colexios do rural de Lugo e Ourense poden recuperar modelos do franquismo, hai voces que, baseándose na lóxica da "rendibilidade" xustifican que a Xunta non costee colexios de 10 rapaces. Din que non é responsabilidade da Administración senon dos pais que a residencia dos escolares esté lonxe dos grandes centros educativos.
 Asistimos dende fai moitas décadas ao abandono do rural. As aldeas quedan sen xente. Ano tras ano observamos coma un rural despoboado é vítima fácil de incendios forestais ou oleadas de roubos,por exemplo.
Coa crise económica os servizos que non foran "rendibles" comezan a desaparecer.
 Nas vilas e cidades as cousas non pintan moito mellor, malia que a análise é ben distinta. Os servizos están relativamente cerca, pero a crise trouxo moito paro e unha situación económica moi delicada dentro das familias. O futuro é moi negro con familias moi endeudadas e unha perspectiva laboral na que o desemprego está chamado a ser o protagonista. Defendo e defenderei a tese de que os problemas nas cidades veñen da superpoboación. E aínda serán maiores se o cambio climático provoca maior escasez de recursos.
 Ben, moitos destes urbanitas en apuros proveñen do rural. Nunhas épocas máis que noutras o éxodo do rural ás cidades foi palpable. Atrás, na aldea, quedaron recordos,familia,terras... pero sobre todo quedou un medio de vida que foi quen de manter a unha poboación moi numerosa nos tempos máis difíciles. Deso fala Manuel Rivas no seu artigo A resistencia da pataca:
A terra coma a eterna ONG,coma a fornecedora do necesario.Incluso para a vida na cidade. Maleteiros cheos de rural para encher as despensas urbanitas. E non só alimentos senon tamén financiación. Diñeiro rural para pagar os pisos. O rural segue a financiar tamén o comercio urbano.
Agora que xa non pode aportar aos seus fillos aporta o que lle queda.
O rural semella ser un morto moi vivo. Os últimos estertores dun modo de vida seguen a manter aos seus fillos alá onde van. ¡Do qué sería capaz se se lle axudase mínimamente!
¿Cal é a causa de que esteamos nesta situación?
Claramente asistimos a un desequilibrio demográfico. A volta paulatina a un equilibrio ou a un menor desequilibrio pasa por factores correctores.
A Educación de calidade é un dos principais. Si os pais ven posibilidades de escolarizar correctamente aos fillos terán superado un dos obstáculos maiores para a súa reubicación no rural.
  Por iso a Administración ten a responsabilidade de cambiar o rumbo dunha situación que non conduce senon ao colapso das cidades e a desaparición dun ecosistema,o mundo rural, que afectará, sen dúbida, a todos.

EN DEFENSA DA ESCOLA PÚBLICA

En Galego
Quero expresar o máis rotundo apoio á Escola Pública. Non teño fillos pero considero que a Educación é un asunto de tod@s.
Quero que os meus impostos fagan posíbel que os teus fillos podan formarse con todas as garantías.
Quero vivir nunha sociedade que mira ó futuro coa seguridade que da estar preparada.
Quero vivir nunha sociedade crítica.Á que non se camela con populismos.
Quero que tod@s @s nen@s podan acceder ao sistema educativo. Nengún talento oscurecido.
E quero eso,creédeme, por puro egoísmo. En nada mellor podemos investir o diñeiro público.
Valeu de atraso.
A Educación NON É CARA. NUNCA.
A Educación é o salvavidas que nos sacará da crisis. E témolo ao alcance.¿Ímolo aproveitar?(Advertencia: o capitán do barco planea desfacerse dos salvavidas)
---------------------------------------
En Castellano
Quiero expresar mi más rotundo apoyo a la Escuela Pública. No tengo hijos pero considero que la Educación es un asunto de tod@s.
Quiero que mis impuestos sirvan para que tus hijos puedan formarse formarse con todas las garantías.
Quiero vivir en una sociedad que mira al futuro con la seguridad que da estar preparada.
Quiero vivir en una sociedad crítica. A la que no se camela con populismos
Quiero que tod@s l@s niñ@s puedan acceder al sistema educativo. Ningún talento oscurecido. Y quiero eso,creedme, por puro egoísmo. En nada mejor podemos invertir el dinero público.
Ya basta de atraso.
 La Educación NO ES CARA. NUNCA.
La Educación es el salvavidas que nos sacará de la crisis. Y lo tenemos al alcance. ¿Lo vamos a aprovechar?(Advertencia: el capitán del barco planea deshacerse de los salvavidas).

A TRAXEDIA DAS FRAGAS DO EUME

Hoxe será un día tráxico para Galicia.Unha xoia natural, As Fragas do Eume, están a ser pasto das lapas. Este lume chega despois de dos numerosos lumes que veñen devastando a nosa masa forestal dende fai moitos meses,tantos como a seca leva con nós.Moitas hectáreas de piñeiros i eucaliptos,pero tamén de carballos,castiñeiros e outras especies nobres ademáis de monte baixo levan ardido en maior ou menor extensión.
Todo elo conforma unha traxedia medioambiental gravísima.Tanto que ten que activar os resortes da nosa conciencia,ten que significar un punto de inflexión,ten que ser un antes e un despois porque NON PODEMOS SEGUIR ASÍ!
Pero semella que estamos resignados.Ou confundidos.Cremos as veces que é inevitable. Pero non o é. Hai medidas que se poden e se deben tomar.Pero, ¿por donde comezar? Por priorizar.
As prioridades deben estar moi claras. O noso patrimonio natural é o noso aliado para acadar o desenrolo económico e social. E os nosos xestores deben sentir o noso
alento para ese fin.

O naturalista Joaquín Araujo reflexionaba en RNE que un rapaz de hoxe en día é capaz de distinguir sen problema moitas marcas de vehículos;pero non sería capaz de distinguir unha soa clase de árbores. Neso seguro que xa podemos facer algo.

O patrimonio natural non é un capricho ecoloxista,non é unha extravagancia; é un piar do noso futuro, e o camiño da supervivencia. A nosa natureza é o noso patrimonio e por tanto a nosa responsabilidade. Porque paisaxes fermosas hainas en moitos sitios. Pero a nosa natureza é única e temos que preservala para nós e para o mundo.

¿Ímolo facer?

OS LUMES FORESTAIS:MÁIS QUE DELINCUENCIA//INCENDIOS FORESTALES:MÁS QUE DELINCUENCIA.

En galego.


As choivas están aquí. Pecharán unha tempada tráxica no que a lumes se refire. Este ano en moitos sitios, coma ten pasado noutras ocasións, a auga provocará outro efecto perverso e destructor: a cinsa será arrastrada cara os cauces dos ríos.

Este problema(dos lumes) cronificouse dende hai anos e non se albisca un plan por parte da Administración que leve a pensar que, malia que teñamos que sofrer algúns anos de destrucción, hai luz ao final do túnel.

As informacións que a Consellería de Medio Rural vai emitindo falan sempre da efectividade á hora de apagar. Poden presumir ata do alto número de lumes que se producen i entón, póñense a medalla pola súa efectividade. E a outra cousa. E a CRTVG colabora. Os lumes son noticia secundaria. Hainos pero a efectividade fai que non haxa que preocuparse…

Pero este ano a sordina informativa non foi quen de acalar a traxedia medioambiental e mesmo humana na provincia de Ourense. Os intentos por acalar o acontecido foron inúteis. A dimensión excedera o previsto.

O sensato sería escoitar do conselleiro unha análise sosegada, mesmo unha proposta de acordo de todas as forzas do país, que fructificase nun plan acaído que vire o rumbo errado das políticas que afectan ao monte galego. Pois non. A estratexia elixida é xa vella:”botar balóns fora”.

O primeiro culpable, que por suposto vai quedar impune, e o tempo meteorolóxico. A seca é demasiado longa i extrema.

O segundo culpable: a delincuencia. Este ano a delincuencia,mesmo organizada en trama ou tramas, ten protagonismo. Na vaga de 2005 e 2006 ningún. E derivado desta causa ven unha derivación das competencias: isto é un problema de orde pública e polo tanto é competencia do ministerio do interior. Hala!

Así non vamos a ningures. Temos que facer primeiro un bó diagnóstico, no que de seguro que haberá que falar de delincuencia, de seguro que haberá que falar de cambio climático, de seguro que teremos que falar de todos os factores que afectan ao noso medio natural. Pero mal nos vai a ir se non falamos do que nòs, como actores principais, podemos facer por nós mesmos.

Deso falarei outro día.

En castellano.

Las lluvias están aquí. Cerrarán una temporada trágica en lo que a incendios se refiere.Este año, como tiene pasado en otras ocasiones, el agua provocará otro efecto perverso y destructor: la ceniza será arrastrada hacia los cauces de los ríos.

Este problema(de los incendios) se cronificó desde hace años y no se percibe un plan por parte de la Administración que lleve a pensar que, pese a que tengamos que sufrir algunos años de destrucción, hay luz al final del túnel.

Las informaciones que la Consellería de Medio Rural va emitiendo hablan siempre de la efectividad a la hora de apagar. Pueden presumir hasta del alto número de incendios que se producen y entonces, se ponen la medalla por su efectividad. Y a otra cosa. Y la CRTVG colabora. Los incendios son noticia secundaria. Hay incendios pero la efectividad hace que no haya que preocuparse...

Pero este año la sordina informativa no fue capaz de acallar la tragedia medioambiental y también humana en la provincia de Ourense. Los intentos por acallar lo sucedido fueron inútiles. La dimensión había excedido lo previsto.

Lo sensato sería escuchar del conselleiro un análisis sosegado, incluso una propuesta de acuerdo de todas las fuerzas del país, que fructificase en un plan adecuado que vire el rumbo errado de las políticas que afectan al monte gallego. Pues no. La estrategia elegida es ya vieja: "echar balones fuera".

El primer culpable, que por supuesto va a quedar impune, es el tiempo metereológico. La sequía es demasiado larga y extrema.

El segundo culpable: la delincuencia. Este año la delincuencia, incluso organizada en trama o tramas, tiene protagonismo. En la oleada de incendios de 2005 y 2006 ninguno. Y derivado de esta causa viene una derivación de las competencias: esto es un problema de orden público y por lo tanto es competencia del Ministerio del Interior. ¡Hala!

Así no vamos a ninguna parte. Tenemos que hacer primero un buen diagnóstico, en el que seguramente habrá que hablar de delincuencia, seguramente habrá que hablar de cambio climático, seguramente tendremos que hablar de todos los factores que afectan a nuestro medio natural. Pero mal nos va a ir si no hablamos de lo que nosotros, como actores principales, podemos hacer por nosotros mismos.

De eso hablaré otro día.

#15o: LEXITIMACIÓN NECESARIA PARA UN CAMBIO DE RUMBO.

Se de algo ten que servir o movemento #15o é para que os políticos situados en postos de responsabilidade se sintan respaldados para un cambio de rumbo,para que non se repita o vergoñento espectáculo de vernos abocados cara un precipicio que,todo indica, non podemos evitar.

Pero o #15o ten unha característica moi singular: é unha resposta global, a primeira resposta global a un problema esencialmente global. Eso faino diferente do 15M.Eso dalle máis sentido.

Só unha resposta global pode reclamar con posibilidade de éxito, que rematen os paraísos fiscais,que diminúa considerablemente o gasto militar,que se sancione aos países que non respeiten os dereitos humans i, en definitiva, que se poñan límites claros i exixibles ás grandes corporacións.

É previsible que se busque a desmobilización desta corrente social mundial mediante algunhas cesións que nos fagan voltar ao noso individualismo consumista e apático. Precisamente porque é previsible, debemos ter clara a vontade de que esto non pode ser un movemento para conseguir un par de leis ou uns cantos xestos; debe ser un cambio de actitude coma cidadáns.

Un cambio de mínimos.-

 Porque aqueles que sintan que as súas ideas políticas non están na esquerda deben atopar un sitio nesta importante cita. Máis alá de esquerdas ou dereitas,mesmo de nacionalismos centralistas ou separatistas, a crise afecta con moita dureza a unha porcentaxe escandalósamente alta da poboación. Independentemente do seu perfil ideolóxico.

Un pode creer

·         que a protección por desemprego merece ser revisada ou é un piar fundamental do estado de benestar tal e como está.

·         que a empresa pública é a orixe de todolos males ou ben a solución.

·         que os beneficios empresariais son o alimento do espíritu emprendedor ou o veleno do sistema económico.

·         que as subvencións orixinan vicios económicos ou que evitan males maiores e son necesarias.

·         que a universidade debe estar máis apegada á realidade económica ou debe ser un ente máis conceptual,un laboratorio de ideas ainda que moitas non se poidan materializar.

·         que a descentralización do estado é un luxo ou unha fórmula válida de xestión (a máis de xusta cos feitos diferenciais).

Todas estas dicotomías son parte dos debates que están sobre a mesa. Día a día

Pero non por iso deixará de pensar que

·         a sanidade ten que chegar a todos e as medidas teñen que camiñar de xeito inequívoco cara a súa protección e blindaxe.

·         a educación non é parte do problema senon parte da solución;polo tanto estudar é unha tarefa que se fai tamén en beneficio da sociedade e debe estar promocionado.

·         o 1% da cidadanía non pode impor ao 99% cómo ten que rexirse un estado, polo tanto os gobernos teñen que amosar e poñer en práctica a súa fortaleza para cos grandes poderes económicos.

·         o 1% da cidadanía non pode amasar fortunas e “suxerir” que o 99% ten que apretar o cinto.

  Estes mínimos deben ser acollidos por grandes capas da poboación para que as situacións límite que estamos a vivir sexan reconducidas cara a unha nova etapa que, obrigatoriamente vai requerir de máis participación da sociedade.

Os políticos,sexan do signo que sexan, teñen que poder ler con claridade como a sociedade marca o rumbo a seguir. Os programas para o 20N están xa perfilados. Pode que inclúan ou non as reivindicacións do movemento. Miremos con perspectiva; o percorrido vai ser longo. O 15O non é mais que o comezo.

PROPOSTAS PARA UNHA CAMPAÑA.A MICROECONOMÍA COMO VÍA DE SAÍDA.

Pasou a etapa dos grandes fastos,dos grandes despilfarros(pornográficos diríamos).Entramos en crise tanto global coma no propio estado. E, andando o tempo un chisquiño máis, entramos nunha campaña(anque sexa precampaña xa non hai diferencia) na que empezan a xurdir propostas. Os que levan a bandeira socialdemócrata tratan de conciliarse co seu credo,algo esquecido nesta última lexislatura. Os que din ser especialistas en coller o país en bancarrota e poñelo na senda do crecemento andan a amosar as súas propostas. E xa dende fai tempo falan do estratéxico da figura do autónomo e o pequeno empresario para saírmos adiante. De novo traigo unha reflexión que, para mín é xa unha teima. Se se recoñece que a pequena empresa é a pedra angular para estimular o país(cousa na que concordo) ofrecer deduccións de 3000€ non pode ser a solución aos problemas. As propostas terán que ir na liña de favorecer que eses emprededores atopen un terreo,a lo menos, que non sexa hostil. Si queremos favorecer o tecido económico temos que estar máis co pequeno comercio que coa grande superficie,co mariñeiro que coa gran piscifactoría,co pequeno labrego que coas grandes importadoras de alimentos, coa autoproducción enerxética que cos macroproxectos eólicos ou solares, coa restauración e posta en valor do patrimonio que cos grandes promotores inmobiliarios, e como non, con entidades bancarias próximas e comprometidas que con corporacións financieiras en busca(lóxica) de maximos beneficios… Os exemplos propostos non son os únicos casos pero amosan como os camiños van no sentido contrario,a lo menos, ao sentido común. Claro que xa se di que ese, é o menos común dos sentidos.

A DESFEITA URBANISTICA DE REDONDELA

Boa parte das pasadas vacacións paseina na pontevedresa vila de Redondela.
A coñecida coma Vila dos Viadutos está chea de historia e beleza que agardo poder contar aquí noutra ocasión.
Tamén está chea dos meus mellores recordos cando dende O Barco víñamos ¡¡tras dunha viaxe de 5 horas!!.
Aquí tiñamos familia moi querida.E unha ventá necesaria para expandir un espíritu algo encollido por unhas expectativas que o interior ourensan non satisfacía plenamente.
Inda lembro a emoción cando baixabamos dende o alto de Os Valos(entre Porriño e Redondela) e comezabamos a sentir a presencia do mar.
Non podo esquecer o tempo de praia en Cesantes,cando da man do meu pai, collíamos berberechos e os comíamos sen saír da auga.
Eu,daquela un cativo,non era consciente do cambio que a vila, da que era a miña nai, estaba a sofrer.
Xa fixeran o "escalextric" que conectaba o tráfico de Vigo con Pontevedra para evitar o sempre ateigado "funil". Claro que trasladou o problema a Santa Mariña e,de paso produciu un impacto visual que non consigo asimilar cada vez que paso por aquí.
Se cadra foi un dos primeiros pasos dun urbanismo desaforado que trouxo coma consecuencia que, hoxe por hoxe, se vaia desdibuxando a persoalidade da vila que, en tempos, foi Redondela.
Pero o que máis me doe é a desfeita co patrimonio arquitectónico. O casco vello posúe pezas verdadeiramente singulares pero que,sen criterio definido,foron devaluadas principalmente por dúas vías:
-ou ben se deixaron reformar coma o dono quixera ou ben
-se permitiu que se lle adosaran vivendas que devalúan un conxunto que podería estar hoxe,sen dúbida, á altura dos mellores.
Non se preservaron as singularidades agardando a financiación que lle devolva o seu esplendor perdido. Algo que vexo moitas veces en Portugal(o catalogado casco histórico de Oporto,por exemplo).
Non será doado endereitar o rumbo polas barbaridades cometidas pero é tempo de tomar decisións sobre o que queremos que sexa o lugar onde vivimos. Redondela debe atopar o seu propio vieiro que seguro que fica lonxe do “desarrollismo” que veu padecendo ata agora.

CONCERTO DE EMILIO RÚA EN OURENSE

O pasado 4 de Agosto asistimos ao concerto de Emilio Rúa en Ourense coa súa banda. Desta volta a organización correu a cargo da dirección do Centro Comercial Pontevella.

A terraza do Centro Comercial resultou un precioso marco con ceo ourensán de fondo; un ceo que nese día ameazou choiva ata o último momento pero que en último término respetou aos músicos.

Que unha entidade privada decida agasallar aos seus clientes e visitantes con un feito cultural merece o noso recoñecemento.Máis nos tempos que corren.
A BANDA.

Dous habituais colaboradores de Emilio estiveron nesta ocasión:

Serginho Sales:teclado e melódica

Paulo Silva:percusión.

Na parte técnica Andrés Montes,propietario da tenda Matiz foi quen de lidiar co vento que, nos comezos quería máis protagonismo que os músicos.
DESENROLO DO CONCERTO.
Interior e Crenzas.

O primeiro tema, Interior, como sabedes da título ao seu terceiro traballo.
Despois a presentación e logo o segundo tema,Crenzas,incluido nun recopilatorio co gallo do Xacobeo 2010.



Cóctel de Lúa.
E agora unha primicia: poidemos escoitar "Cóctel de Lúa" un tema do próximo traballo.
Música:Emilio Rúa
Letra Xosé Carlos Caneiro

Lela.
Lela é xa un clásico dentro dos concertos de Emilio.Esta letra escrita por Castelao foi musicada e versionada por moitos artistas.De cando en vez,Emilio sorpréndenos con unha versión de final tipo bossa nova que a mín, particularmente me gusta moito.
A ver qué vos parece.



Fotos:xentileza de Eduardo Núñez
ESTUDIO FOTOGRÁFICO EDUARDO NÚÑEZ.


http://eduardonunezfoto.wordpress.com/
www.eduardonunezfoto.com
http://www.facebook.com/eduardonunezfoto


Ervedelo 27 - 32002 Ourense - 988 226944
Vicente Risco 12 - 32001 Ourense - 988 370681
C.Cial. Ponte Vella, local B-22 - Ourense - 988 602530

Vídeos:Edgar Núñez
(Gravados con Nokia 6210)

ACTUACIÓNS DE EMILIO RÚA

Emilio Rúa prosigue coa presentación de Interior, o seu terceiro traballo.

As datas de actuación son:

• Día 4 de Agosto(é dicir,hoxe): C.Cial Pontevella en Ourense as 22:00h


• Día 13 de Agosto: no marco do Festival das Artes Escénicas no Riós


• Día 14 de Agosto:concerto na Praza Maior de Verín

Non o perdades!

DESAPARECIDO UN VECIÑO DE ROMARIZ-RIÓS DE 87 ANOS

Dende o pasado xoves pola noite descoñécese o paradoiro de Manuel Calvo Veiga. Manuel,máis coñecido como "Frasco", de 87 anos de idade era veciño de Romariz,unha aldea situada no concello ourensan de Riós. Saíu a pasear o xoves pola noite e xa non voltou. Algunha testemuña asegura habelo visto paseando cara a Mañoás,unha aldea veciña.

Manuel tiña principios de alzheimer polo que a primeira hipótese apuntaba á desorientación e unha perdida pola contorna.

Despois de varios días peinando a zona con voluntarios, vehículos todo terreo,motos,cabalos e cans a xente amosaba esta mañán a súa pouca esperanza de que Manuel poda aparecer polas inmediacións de Romariz. O que máis e o que menos apuntaba a versión de que alguén o montara nun coche. Por suposto eso complica a búsqueda de Manuel xa que amplía moito a área onde buscar.

Hoxe fíxose unha batida que se planteaba como última. Xa antes de comezar se pensaba que era imposible ter éxito pero había que intentalo unha vez máis.

Foi moi gratificante participar nesta acción que amosa o mellor do ser humano:a solidariedade.

Máis de 300 voluntarios participaron nesta procura por varias aldeas do concello.

A desgracia cébase con esta familia dende hai uns anos. O fillo de Manuel, que se fixera moi popular por ser agraciado cun grande premio da Lotería Primitiva, foi atopado morto despois de estar desaparecido tamén varios días.

Agora a situación é especialmente dura porque a desaparición non permite pechar feridas. Agardemos que algunha pista facilite a feliz resolución do caso.

Por eso precisamente é tan importante a colaboración cidadá.

Foto: La Voz de Galicia

SEGURIDADE VIAL: UN ASUNTO DE TODOS

Veño de rematar un curso de sensibilización sobre a prevención dos accidentes de tráfico.
O asunto da Seguridade Vial é un problema ben importante e non estaría de máis que calquera, non só os que fomos sancionados, pasáramos por algo así.
CONTIDOS.-
O curso fala das repercusións dos accidentes e de cómo evitalos. Incide moito en que os accidentes fan incorrer en custes elevadísimos as sociedades. Uns son materiais e son dalgún xeito recuperábeis.
Repercusións dos accidentes.-
Os que son irreversibeis son os custes en vidas i en saúde. Cada morto ou cada ferido espallan sufrimento no seu entorno familiar, profesional,social, que podería ser evitábel co concurso de todos.
Segundo o manual que se proporciona no curso ¡¡1.500.000 persoas falecen ao ano no mundo por accidentes de tráfico e 50.000.000 resultan feridos!!
Calquera outra causa de morte(guerra, enfermidades,etc) conseguen moito máis sensibilización que este problema.
¿Cómo se desencadenan os accidentes?
Entre os causantes dos accidentes o factor humano está presente entre o 70 e o 90% dos sinistros. O cal indica que na nosa mán está contribuir a rebaixar estas escalofriantes cifras.
Antes de producirse un accidente habitualmente tense producido una sucesión de incidentes. Os incidentes son eses conatos de accidente, o que denominamos sustos, que repetidos máis ou menos veces provocan que o accidente teña lugar. Cando un incidente se repite hai un mal hábito adquirido. A partir de ahí o accidente é cuestión de tempo.
Unha vez producido o accidente.-
Unha vez se ten producido o accidente hai cousas que agravan as consecuencias do mesmo; por exemplo levar obxectos nas bandexas traseiras ten unha consecuencia fatal debido ao aumento de peso que provoca nos mesmos a inercia.
Algúns datos verdadeiramente sorprendentes son, por exemplo:
Unha novela de dous kgs chega a impactar igual que un obxecto de 113kg, un maletín de 5kg transforma o seu peso ata acadar os 283kg, un xoguete de 335g mallaría nos pasaxeiros coa forza de 18,7kg.
Asistindo a un accidente.-
Chegado o momento de asistir a un accidente temos que seguir tres pasos que poden esquematizarse nas siglas P.A.S. que significa:Protexer,Alertar,Socorrer.
É habitual que polo noso instinto prioricemos atender a un accidentado que seguramente está a queixarse. Nada máis errado.
A nosa primeira preocupación debe ser Protexer, e dicir, sinalizar a zona e impedir que se produzca un novo sinistro. O vehículo e/ou a súa equipaxe ou mercadoría poden estar ocupando a calzada causando grave perigo aos demáis vehículos.
-os triángulos de preseñalización deben colocarse a 50 mts do sinistro e deben ser visíbeis a 100mts.
-debe desligar o contacto do/s vehículo/s accidentado/s ou ben a batería.
-debe inmovilizarse convintemente os vehículos co freo de man ou o sistema que sexa posíbel.

En segundo lugar temos de Alertar aos servicios correspondentes para o que é moi importante valorar entre outros:
- Número de persoas feridas e a súa gravidade.
- Localización do accidente coa máxima precisión.
- No caso de terse derramado algunha mercadoría perigosa( combustíbeis por exemplo) deberá indicarse.
Toda esta información temos que transmitila claramente aos servizos de urxencia que están centralizados no 112. Cos datos que lles proporcionemos eles movilizarán os efectivos necesarios.
Socorrer aos feridos nun accidente non significa que teñamos que exercer de médicos improvisados.
Unha das cousas que pode estar na nosa man para salvar a vida dun accidentado nos primeiros segundos é liberar a súa gorxa de obstruccións que lle impiden respirar: terra,pallas e moi frecuentemente a língua poden acabar coa súa vida se non actuamos con prontitude. Moi importante: para abrirlle a boca tiraremos da mandíbula para abaixo pero nunca do pescozo ou a cabeza para atrás.
Nunca se debe mover a un ferido porque podemos causarlle lesións.
Se temos de facer a reanimación debemos usar mascarillas de rescate para evitar contaxios de posíbeis enfermidades. Tamén é recomendábel o uso de guantes de látex.
METODOLOXÍA.-
Unha parte moi importante é a teórica que o formador vai relatando sin apenas posibilidade de interactuar.
Unha charla dun accidentado parapléxico serve para reflexionar que cando aparecen na tele os mortos son cifras pero, cando os temos diante, vemos que calquera de nos podería estar na sua pel. Todos somos vítimas potenciais dos accidentes de tráfico.
Na última parte do curso, unha aplicación informática vai combinando a teoría que se repasa con preguntas e test para evaluar os coñecementos adquiridos.
REFLEXIÓNS POST CURSO.-
¿Un paripé para canxear cartos por puntos?.-
Achegueime a este curso coa idea de que ia ser un paripé puro e duro. Pois ben, se cadra non é todo o efectivo que poidera ser pero de paripé nada de nada. Non é posíbel pasar por este curso sen ter entendido as pautas que farán o noso comportamento menos “nocivo” para a seguridade vial. Se ben hai unha parte puramente teórica que non obriga a interactuar, a parte que se desenvolve na aplicación informática que fai parte do curso fainos pensar para non errar a resposta.
Pero,¿é suficiente un curso para evitar accidentes?.-
Outra cousa é a efectividade na práctica na vida real. O carnet por puntos conseguiu rebaixar sustancialmente os mortos e feridos nas estradas pero os que se producen seguen a ser demasiados. Sempre serán demasiados.
A seguridade vial é unha cuestión social na que o conductor é unha parte fundamental, pero non a única. A sociedade enteira ten que acoller comportamentos que eviten os erros indicados.
A familia ou os amigos que impiden conducir á persoa que bebeu, os peatóns responsábeis que fan por ver e ser vistos, a organización dun evento no que se vai inxerir alcohol facendo previsión dun transporte colectivo que evite situacións comprometidas, transmitindo aos pequenos nas aulas e na casa que os excesos ao volante non molan nada de nada…
Tampouco estaría de máis que valorásemos se estamos ou non en disposición de conducir, independentemente do resultado do test psicotécnico(para o que se agardan cambios a “máis duro”).
Cando por mor dalgunha enfermidade, preocupación, tratamento, transtorno do sono non estamos en condicións de coller un coche, nos mesmos apoiados polo noso entorno, deberíamos decidir non conducir.
Claro que as Administracións deben facilitar o uso do transporte público eficiente para que exista alternativa. Para que coller o coche sexa unha opción, non unha necesidade. Se valoramos o custe dos accidentes que se evitaría de seguro que o custe dun transporte público que resultara deficitario para o erario público nos parecería un custe moderado, ou se cadra baixo.
Nesta loita estamos todos implicados.